Lekker zomervakantie! Timo wilde al langer naar de Normandische kust om met eigen ogen de invasiestranden en de militaire begraafplaats te zien en om eer te bewijzen aan hen die ons hebben bevrijd. Ik wilde wel krijtrotsen zien, le Mont Saint Michel en vakwerkhuizen. In dit verslag lees je wat we hebben gedaan en wat ik ervan vond. De onderstreepte woorden (behalve de data) kun je aanklikken, dan kom je op een site met meer informatie.

We hebben sinds januari een auto die iets steviger op de weg ligt en we durfden het wel aan om hiermee op buitenlandse snelwegen te rijden. De nieuwe Aygo is ook wat stiller dan de oude, dus je kunt onderweg gewoon een luisterboek of podcast aanzetten en dat hebben we dan ook gedaan. Het boek van deze vakantie was een jeugdboek dat ik (zonder zelf gelezen te hebben) heb aangeraden aan mijn leerlingen die houden van magie en avontuur. Nu hebben we hem samen beluisterd en ik vond hem geweldig: Het weeshuis in de azuurblauwe zee van TJ Klune. Er is ook een tweede deel uitgekomen, maar er staan eerst nog andere boeken op mijn verlanglijst.

Van tevoren had ik al een boekje gekocht over Normandië en bekeken wat me het leukst leek of het belangrijkst, want in het geval van D-day kun je niet echt spreken over leuk, maar wel interessant, informatief en indrukwekkend. In het onderwijs heb je meestal zes weken vakantie en wij wisten dat Normandië vaak regenachtig is: dat komt door de Golfstroom van de Atlantische Oceaan. Ik houd helemaal niet van regen overdag en we hoopten dus dat we tijdens die zes weken wel één week zouden kunnen vinden die mooi weer had. Tijdens de laatste schoolweek keken we steeds op de weersvoorspellingswebsites en -apps en het leek erop dat we metéén in de eerste week al supergoed weer zouden krijgen! We zegden dus de annuleerbare B&B's niet af en vertrokken.

Mijn wensenlijstje was:
- Baarle (Nassau en Hertog)
- Antwerpen (Formule-1-film)
- Rouen (Jeanne d'Arc en vakwerkhuisjes)
- Etretat en Yport (wandelen over krijtrotsen)
- Honfleur (want dat werd getipt door mijn boekje)
- Een middag op het strand (liefst bij Deauville met die parasolletjes)
- Een museum over D-day (omdat ik ook wel wat wilde leren)
- Mont Saint Michel (toeristische plek nr. 3 van heel Frankrijk)

Timo's lijstje was:
- de invasiestranden
- de Amerikaanse Militaire Begraafplaats
Snel tevreden, die kerel van mij.

Maandag 14 juli

Na het eerste vakantieweekend (even naar mama toe, tanken in Duitsland, het huis en de auto schoonmaken, opruimen, wassen, koffers pakken) hebben we dan ook maar meteen de auto ingepakt. Op maandag vertrokken we om 12 uur en om kwart over twee parkeerden we de auto ergens op straat in Baarle: de plaats in Nederland die een stuk België op Nederlands grondgebied is. De korte versie is dit verhaal: in 1198 kregen een baas van Holland en een baas van Brabant een conflict, want ze wilden allebei een stuk land. Extra lastig: het stuk land werd op sommige stukken al gebruikt door andere lui, een derde partij. Die gingen dat natuurlijk niet zomaar afgeven. Zo kwam het dat er een stuk België in Nederland ligt. Wil je precies alles nalezen? Dat kan op de Wikipediapagina. Mij ging het erom dat je overal in dat dorp Baarle letterlijk de landsgrenzen ziet liggen, omdat ze die op straat heel duidelijk zichtbaar maken. Een landsgrens door de winkel Zeeman, een landsgrens zelfs door een voordeur! Twee katholieke kerken op een steenworp van elkaar, eentje in België en eentje in Nederland. Een VVV-kantoor dat tegenwoordig overal toeristisch informatiepunt heet met een vriendelijke dame die erg graag wilde dat we een wandeling gingen doen. Neen. We gingen bij de Jumbo een paar broodjes kopen, we liepen een rondje, maakten wat foto's en gingen verder richting Antwerpen.

We reden eerst naar onze B&B in Stabroek, boven Antwerpen. Het stond aan het einde van de wereld en het was er erg stil. We pakten een paar spullen uit en terwijl ik op het terras in een loungestoel ging lezen, ging Timo een spelletje op de tablet doen. Na het uitrusten reden we naar Antwerpen centrum om ons weer even onder te dompelen in de mooie stad. Voor wie het niet (meer) weet, ik heb daar een schooljaar op kamers gezeten in 2001/2002 en ik denk er altijd met warme herinneringen aan terug. Deze keer gingen we eten bij 't Klökske op de Groenplaats: biefstuk en groentelasagne met 'echte' cola en huisgemaakte limonade voor mij en Timo dronk een biertje dat Lucie heet! We zagen nog dat er een tweede vestiging van 't Elfde Gebod (met al die heiligenbeelden) is gekomen en er was een pro-Palestinademonstratie. Wij liepen even naar de Schelde, pakten de auto weer en vermaakten ons bij Kinepolis. Formula1 draaide in de grootste zaal: een scherm van 23 meter breed en we konden nog goede plekken uitkiezen. Ik vond de film heel leuk! Wat mij betreft een goede mix tussen de Netflixserie Drive to Survive en de knappe acteurs Brad Pitt en Javier Bardem. Beetje actie, beetje romantiek: heerlijk. Om 23 uur was hij afgelopen en om middernacht deden we het licht uit.

Dinsdag 15 juli
Op maandag was er een feestdag in Frankrijk, maar op dinsdag niet meer. Een goed moment om verder te rijden dus. De benzineprijzen zijn in België nog lager dan in Frankrijk of Duitsland, dus vlak voordat we de grens over gingen, tankten we nog even in Quiévrain. Daar zitten een boel casino's, terwijl het een dorpje van niks was en ik ben er niet achter gekomen waarom het zo populair is om een casino te hebben daar, dus als iemand een idee heeft, laat maar weten. We reden af en toe over tolwegen en hadden bij elkaar een prachtige rit door België en Frankrijk. We lunchten met bananen en krentenbollen uit Nederland.

Vandaag was de bestemming Veauville-les-Baons waar een kasteel staat met grote slaapkamers en bijna even grote badkamers. Ik zag bij aankomst meteen dat de gordijnen wit waren en niet passend voor het raam (een half gordijn en een halve vitrage!), dus ik zou de komende dagen vroeg wakker zijn. Er was trouwens ook geen ventilator of airco, maar wel een ligbad, dus daar gingen we eerst maar eens in. Die avond reserveerde ik telefonisch bij Restaurant du Roy! Mijn school-Frans zit er blijkbaar nog aardig in, maar als ze dan retourvragen stellen in normaal tempo, moet ik toch even vragen om Parlez vous lentement, silvousplait, Je suis touriste. We reden naar Yvetot, het dichtstbijzijnde dorpje met een restaurant, en aten om 19:00 uur. Er zaten wel veel vliegen, maar die plette ik tegen het raam met een servet. Het eten was heerlijk en het voelde echt als vakantie. 

Ik dacht dat Timo na zo'n dag rijden wel genoeg in de auto gezeten had, maar hij wilde nog graag naar het strand! Dus reden we naar Saint-Valery-en-Caux en zagen daar voor het eerst krijtrotsen. Het was vies miezerweer, maar we hebben ons dapper geweerd en ik vond het wel erg mooi, allemaal. Prachtige keienstranden, een mooi haventje en we konden ook met een trap omhoog om óp de krijtrots te lopen waar een graanveld lag. Hoevaak denk je aan het Romeinse Rijk? Echt leuk voor zo'n eerste avond in Frankrijk!

 

Woensdag 16 juli

Wie zich voorbereidt op Normandië, houdt rekening met regen, maar we zouden alleen gaan als de weersvoorspellingen goed waren. Het leek fantastisch, maar dit was dag twee en het regende de hele nacht en deze woensdag zou het niet droger worden. Toch gingen we vanmorgen gewoon van start: Rouen in plaats van de kustwandeling, want die kan beter morgen met mooi(er) weer. We namen de auto naar een P&R en gingen vanaf daar met een bus naar het centrum. Bij die P&R zag ik een paraplubak in een kantoortje staan, met een briefje erop in het Frans. Hoera voor de vertaal-app, want er stond dat je de paraplu gratis kon lenen! We moesten alleen even ons parkeerticket afgeven als borg. Geen probleem. Twee gratis paraplu's op een regenachtige dag!

We luisterden gisteren een podcast over Jeanne d'Arc, een tienermeisje uit de middeleeuwen met visioenen en heilige stemmen in haar hoofd, die aan het eind van de 100-jarige oorlog voorop liep in een heilige oorlog tegen de Engelsen en in jongenskleding. Niet onverdienstelijk, want ze won de strijd bij Orleans (de maagd van Orleans) maar op een gegeven moment ging het even niet zo lekker en toen hebben de Fransen haar verkocht aan de Engelsen (!) en belandde ze uiteindelijk op de brandstapel in Rouen. Ze komt overal in Rouen terug als heilige en ze heeft zelfs een eigen kerk, waarin toevallig een Nederlands Strijkorkest (Britten Strijkorkest) aan het oefenen was voor de avond. Rouen is prachtig, zelfs in de regen. Al die vakwerkhuizen, al die kerken en kathedralen: mooi!! Niet voor niks dat Monet zo vaak de kathedraal heeft geschilderd. De lunch van club sandwiches bij Aitre-Saint-Maclou was lekker en omdat we onder een glazen vakwerkdakje zaten, was het warm en droog en mooi en gezellig.

Verder nog gezien: het graf van viking Rollo (daar is een toffe Wikipediapagina over), een grote klok die lijkt op degene die we in Praag zagen, kogelgaten uit de Tweede Wereldoorlog die in het Paleis van Justitie zijn gevuld met Lego, een gemummificeerde kat, de Seine en nadat we de paraplu's weer hadden ingeleverd en een gratis parkeerticket kregen, hebben we de hele bups ook nog vanaf een (regenachtig) bergje in de buurt bekeken.

Nog even een hypermarché bezocht, met mama gebeld en daarna een pizza gegeten. Om kwart voor acht lagen we naast elkaar op bed: allebei een telefoon in de hand. De kamer is niet echt schoon, er is geen kleerhanger of legplank, je moet je kleding in de koffer houden, op de shampoo en douchegel in de badkamer staat niet wat wat is, er is een half verduisterend gordijn, dus hij kan niet dicht, het is warm zonder airco en ventilator en die luitjes hebben geluk dat Timo geboekt heeft, anders kregen ze bij de vraag om een review nog een behoorlijke draai om hun oren.





Donderdag 17 juli

 Vandaag gingen we met de auto naar Etretat, om daar de bus naar Yport te nemen en terug te lopen over een deel van het langeafstandswandelpad GR21, dat bovenaan de krijtrotsen loopt. Het was droog, dus de eerste horde was genomen. De bus gaat slechts vier keer per dag en je moet er dus op tijd staan. Dat lukte prima, want we waren op tijd vertrokken en konden buiten het dorp fijn gratis parkeren in een weiland naast een camping. We liepen langs een parkeerplaats vol touringcars, die meteen de mate van toerisme hier duidelijk maakte. Tot zover ging het goed. Maar er was toevallig deze ochtend markt in het centrum waar de bushalte was, het leek alsof de bus er niet stopte, want er stopte wel zo'n toeristentreintje, er stond geen grote groep toeristen te wachten, niemand kon ons duidelijk iets vertellen... frustratie! Uiteindelijk kwam onze bus gewoon wel, maar 12 minuten te laat, betaalden we cash twee kaartjes en ging het precies zoals ik hoopte. Op dat halfuurtje stress na dan.

In Yport keken we even in een kerk en hebben bij de VVV even gevraagd waar de start van onze wandeling was. Daarna: on y va! Poeh, de eerste heuvel was al steil, maar we maakten achterom kijkend een foto van die mooie kliffen. We liepen niet alleen: meerdere koppels en gezinnen liepen voor of achter ons. Soms haalde je ze in als zij ergens stonden te fotograferen, soms omgekeerd. Het was eerst nog dik bewolkt en dat was fijn, want dan is het niet zo warm. Tijdens dat eerste deel liepen we ook niet helemaal langs de kliffen, maar iets verder over het land, waar allemaal graansoorten stonden, zoals lijnzaad. Dat had ik nog nooit bewust gezien, maar ik heb geleerd dat het tijdens de bloei allemaal lichtblauwe bloemen geeft, dus we moeten nog een keer naar een lijnzaadveld in de lente. De route was verder erg afwisselend: we moesten zelfs een keer gebukt door een soort poortje van struikgewas lopen. Later liepen we zelfs tussen de koeien! Het was bij elkaar 10km, we deden er inclusief pauzes (eentje met krentenbollen en cola en eentje waarbij ik ging videobellen met mama) 2,5 uur over en het was soms even afzien vanwege de hoogteverschillen, maar meestal gewoon prachtig.

Etretat heeft een boog in de klif en die is erg beroemd: hij staat bijna op alle foto's die gaan over de Normandische krijtrotsen. Het was ook echt een mooie boog met punt! Verder is er in Etretat een keienstrand en Timo voelde even met blote voeten/kuiten en broek in het zeewater, we dronken in een café een biertje en een Pepsi (ieuw! Eigenlijk ging ik naar binnen om te plassen, maar dan moest je ook wat drinken en het duurde heel lang voordat we onze rekening mochten betalen). Na een rondje door het dorp, liepen we naar de auto om in een ander kustplaatsje (Fecamp) te gaan dineren in de haven. Het eten was er erg lekker: Normandische kip met salade/friet. We zaten prachtig in de haven, de lucht was helemaal opengetrokken en we hadden het erg naar onze zin, zeker na zo'n wandeling. En toen kwam het toetje: lavacake met als binnenkant warme karamelsaus en nog wittechocoladesaus ernaast. Dat was werkelijk fantastisch! Na het eten liepen we nog een rondje omdat we een prachtig gebouw zagen. Het bleek een fabriek van een destilleerder die lekker veel geld verdiend had en vond dat zijn nieuwe gebouwen er schitterend uit moesten zien. Dat is gelukt.

's Avonds kregen we van de kok in de B&B nog een paar amuse-bouches, want hij had het hele huis vol zitten met een groep mensen die aan het werk was met laptops. We denken dat het een bedrijf was dat een soort conferentie had, of zo. Ze waren in ieder geval 's avonds nog laat buiten aan het kletsen en ik gok dat die hapjes een soort excuses waren. Vriendelijk. Hier is een luxe regendouche, maar geen douchemutsen, dus als je je haar een keer niet wil wassen, moet je de handdouche de hele tijd vasthouden en dat deed ik, zodat ik daarna lekker naar bed kon.

Vrijdag 18 juli

We hadden tijdens het boeken een fout gemaakt: de ene B&B van 15 tot 18 juli en de volgende van 19 tot 21... Dat geeft dus één nacht die niet geboekt is! Die hebben we nog snel ingevuld: we gaan naar een plek in de buurt van Caen, zodat we morgen minder ver hoefden te rijden. We pakten dus de auto weer in en vertrokken uit Veauville-lès-Baons.

Het zou een droge dag worden, dus eigenlijk wilden we fietsen in Marais Vernier, omdat het daar zo mooi moet zijn. Het is een plek waar trekvogels pauzeren, maar die hebben we eigenlijk niet gezien. De enige plek van fietsenverhuur was een B&B.Ik had ze van tevoren al gemaild, maar geen reactie gekregen en de verhuur was vandaag dicht, vertelde de meneer die eraan kwam lopen, omdat zijn mevrouw afwezig was. 'Maar de fietsen staan gewoon daar.' 'Ja, dat is zo, maar ik verhuur ze vandaag niet.' Raar. Daarom reden we maar meteen door naar Honfleur: een stadje dat bekend staat om een leuk haventje, mooie huizen met leistenen tegen de gevel én de grootste houten kerk van Europa. En wat denk je? Gewoon hartstikke veel kaarsjes aan daarbinnen. Ik ben benieuwd naar de verzekering.

Hoe snel kun je verzadigd raken van mooie stadjes met vakwerkhuizen en terrasjes? Best wel snel, blijkbaar. We hadden van de buienradar begrepen dat het komende tijd nogal wisselvallig (lees: REGEN) kan zijn, daarom besloten we om niet de halve dag in Honfleur te blijven en 's middags op het strand in Deauville te liggen, maar alvast (anderhalf uur) naar de grote Amerikaanse militaire begraafplaats bij Omaha Beach in Colle-sur-Mer te rijden. Een museum kan wel als het regent morgen, maar rustig de graven bekijken is toch prettiger als het nog droog is. Meer dan 9000 graven vlakbij het strand. Heel indrukwekkend. Het was er ook druk met toeristen, trouwens. Om vier uur liepen we toevallig bij de vlaggen in de buurt en daar ging iedereen stilstaan. We hoorden een soort saluutschoten uit luidsprekers komen en de Last Post werd afgespeeld. Vervolgens werden de vlaggen gestreken en afgehaald. Netjes in een driehoek opgevouwen zoals je dat op tv ook ziet als een weduwe (meestal een vrouw) haar militaire man is verloren. Het was een indrukwekkende afsluiting van ons bezoek aan de begraafplaats. We hebben alleen nog de afbeeldingen en teksten op het grote monument bekeken en daarna liepen we naar de auto op de grote parkeerplaats.

Vanaf de begraafplaats kun je niet rechtstreeks naar het strand lopen, want alles is goed beveiligd. Om vijf uur gaat de boel dicht en dan kun je er ook niet meer in. Daarom vroegen we bij de uitgang aan een bewaker hoe we bij het strand konden komen. Hij wees ons naar een klein parkeerplaatsje dat open bleef nadat de grote was gesloten. Vanuit daar kon je de duinen in lopen. Er is natuurlijk weer een gedenkplek en in de duinenrij zitten nog allemaal bunkers. Omdat we vorig weekend als 'voorbereiding' Saving Private Ryan weer gezien hadden, kreeg ik toch een knoop in mijn maag bij het strand: nog meer dan bij de graven. Al die jonge jongens...

Toen we hier genoeg gezien hadden, reden we richting ons hotel, via een snackbar. SUPERlekkere hamburger, normale frietjes en vieze frietsaus. Heel zuur. Eenmaal buiten was het begonnen te regenen, maar we hoefden slechts een klein stukje te rennen naar de auto, verder zaten we droog. De stortbui was gigantisch en Timo moest in de regen die het buiten schemerdonker maakte over smalle wegen naar een - voor ons - onbekende plek rijden. Dat was niet leuk, maar het is hem gelukt. In dit kleine hotelletje was een normale douche die je zelf hoger en lager kon zetten! Superfijn.

Zaterdag 19 juli

We startten na een veel te warme nacht. Deze vakantie is voornamelijk geboekt op basis van locaties, omdat we niet te ver wilden rijden én op basis van hotelgrootte: we wilden geen massatoerisme. Maar hier is nergens airco of een horretje zodat je je raam kunt open zetten zonder opgevreten te worden door de muggen. Daar moeten we volgend jaar wel aan denken: liever een Ibis of Best Western met airco, dan landelijk (met een regendouche) en zonder airco. We zijn het ook helemaal niet meer gewend: in de USA waren vorig jaar óveral airco's. Gelukkig zat er dit jaar wel overal ontbijt bij: dat vond ik fijn. En omdat het maar ging om één nachtje, pakten we de auto weer in en rond half elf gingen we op weg richting de eerste bestemming van vandaag: Point du Hoc. Dat is een plek aan de kust waar de geallieerden de krijtrotsen op klommen. We zagen daar nog kratergaten, die je in de duinen van Omaha-beach gisteren niet meer zag. Zand beweegt, krijtrots niet.

Er waren ook bunkers overgebleven en die waren hier soms zelfs verlicht van binnen.

Na Point du Hoc reden we door naar een Duitse begraafplaats. Die Duitsers hadden ook niet altijd zin om te doen wat hun leider zei dat ze moesten doen en ze zijn ook hun vaders, zonen, echtgenoten en broers verloren. De begraafplaats was sober, maar evengoed indrukwekkend, vooral omdat hier ook alle geboortedata van de doden bij staat, zodat je kunt zien hoeveel van die kinderen pas 18 jaar waren. Er is ook een informatiecentrum bij, zodat je goed merkt dat het geen verheerlijking is van de Duitse invasie, maar de uitleg hoe het zo is gekomen en hoe de geallieerden ons hebben bevrijd. Puntje van blijdschap: je kunt overal gratis naar het toilet. Soms staat er wel een rij met toeristen voor je, maar dan kun je altijd nog naar de mannen-wc.

Gezien, rondje gelopen, informatiecentrum bekeken, ontroerd, check! Door naar onze volgende halte. In Saint-Mère-Église is het Airborne Museum met enorm hoge beoordelingen op Google en Tripadvisor. In het dorp zelf hangt aan de kerktoren een parachutist (pop) om het verhaal van John Steele (zie wikipedia) te vertellen. In dit dorp is ook een film gemaakt over de bevrijding, die heet 'The Longest Day' en we gaan hem kijken als we terugzijn van vakantie.

Ik had de meest centrale parkeerplaats opgezocht en daar reden we naar toe. Het was miezerig weer en er stonden wat Nederlanders voor de betaalautomaat van de parkeerplaats naast de kerk. Het lukte hen niet om een kaartje te printen, maar we waren niet eens de eerstwachtenden. Wij stonden ernaast in de regen en ik kreeg er genoeg van, dus we reden door naar de parkeerplaats van een restaurant en gingen daar lekker lunchen.

Het Airborne Museum heeft niet voor niets zoveel sterren: het is een goed ingerichte plek met meerdere hallen en daartussen een soort parkje. De informatie is feitelijk. Ik vond de combinatie tussen beeld, geluid en tekst heel goed gedaan: je ziet de soldaten omdat er poppen zijn aangekleed, je ziet allemaal attributen uit de oorlog, van geweren tot scheerschuim en tandenborstels, maar ook de verschillende uitrustingen van de parachutisten. Je leert veel over de voorbereidingen op D-day door de invasies van Casablanca en Sicilië. Er is goed filmmateriaal en overal kun je Engelstalige bordjes lezen. De tablet die aangeboden wordt, kun je overslaan. Het is allemaal heel interessant, maar ook wel heel veel en door de laatste hal hebben we best snel gewandeld: je raakt toch verzadigd. We hebben er rondgekeken van 15:00 tot 17:00 uur en dat was lang genoeg.

Ten slotte voerden we onze volgende locatie in en reden via de Lidl naar ons laatste 'huis'. Dit was een plek met een gezamenlijke woonkeuken met twee tafels met stoelen en twee (doorgezakte) banken. Er was een tuinset en tussen de buien door hebben we af en toe nog buiten gezeten. De andere gasten waren toevallig ook Nederlanders en we hebben tijdens het ontbijt en avondeten regelmatig gezellig gekletst. Het contact met de eigenaresse was lastiger, want die kon echt alleen maar Frans. Hoera voor vertaal-apps. Ik kook niet op vakantie, dus we aten die avond de boodschappen die we bij de Lidl hadden gekocht: een paar wraps, druiven en een toetje. We zaten nog wat te lezen op onze telefoons en de iPad. Nadat ik lekker gedoucht had met alweer de handdouche van de regendouche :-) kon ik het bed in!

Zondag 20 juli

Mijn planning was een beetje in de war geschopt door het weer, want we zijn heel kort in Honfleur geweest en hebben niet lekker een middag aan het strand gelegen, maar we hebben wel alvast de Amerikaanse Militaire Begraafplaats bezichtigd en daardoor liepen we een stuk voor op schema. We hebben trouwens de hele zwemtas niet gebruikt: die kon onverrichter zake thuis weer uitgepakt worden.

Voor maandag hadden we een rondleiding geboekt in de Abdij van le Mont-Saint-Michel, dus de zondag was vrij. Het zou geen geweldig weer worden, dus alsnog naar het strand gaan was geen goed idee. Dan maar naar Bayeux; een mooie stad die bijna niet kapot is gegaan in de Tweede Wereldoorlog. Het was de eerste grotere plaats die op D-Day bevrijd werd en de eerste Britse troepen ondervonden geen weerstand van de Duitsers; hierdoor bleef de stad de verwoestingen van straatgevechten bespaard. Het riviertje de Aure loopt door de stad en dat doet altijd wat leuks met een stadje, als er water doorheen loopt. Je krijgt mooie uitzichten!

We parkeerden om iets over half twaalf en toen we de tijd in de parkeermeter opvoerden, merkten we dat we tot morgenvroeg konden staan voor anderhalve euro. Waarschijnlijk was het op zondag gewoon gratis, maar we hebben toch dat bonnetje maar achter de voorruit gelegd. Daarna liepen we een stukje door de stad en stonden in de VVV een tijdje te wachten op een plattegrondje en wat uitleg. Wat raadde deze dame van het toeristisch informatiepunt ons aan? Ze omcirkelde op de kaart een paar dingen: de botanische tuin (halfuurtje lopen), de kathedraal, de begraafplaats en twee musea. Eentje met 'het Tapijt' en eentje met allerlei kunst. Als je googlet op Bayeux komt als eerste het Tapijt naar voren, maar daar voelde ik helemaal niet voor, behalve dan dat het overdekt in een museum te zien is, dus bij regenval zit je lekker droog. Gelukkig dacht Timo hier hetzelfde over. De kathedraal was heel dichtbij: daar begonnen we. Het was net het eind van een eucharistieviering met doopsel, dus na vijf minuutjes mochten we rondlopen. Er was een mooi middenschip en een kleine crypte.



Het leek de komende uren droog te blijven, dus we liepen op ons gemakje het halfuurtje naar de botanische tuin. Met in ons achterhoofd de Hortus Botanicus in Amsterdam viel deze tuin een beetje tegen. Het was een gratis stadspark met leuke perkjes en mooie bomen. Er was ook een klein kasje met cactussen, maar dit was niet de botanische tuin die wij verwachtten.

Toen we terug waren in het centrum, werd het al wat donkerder. We zochten eigenlijk een leuk terrasje, maar gingen naar binnen bij een lunchtentje dat Youmaa heette. Het zag er hip uit en je kon er broodjes krijgen, maar ook hippe bowls, dus daar kozen we dan voor. Allebei een oriëntaalse bowl, ik nam er een limonade bij en hij een icetea. Tijdens het eten begon het te regenen. Echt even een korte stortbui, maar we bleven even zitten en daarna was het weer droog, zodat we naar het museum met allerlei kunst konden lopen. 
Als ik het goed heb begrepen waren er een paar rijke luitjes die merkten dat er een revolutie aan zat te komen. Die waren bang dat hun oude en/of mooie dure spulletjes (archeologische vondsten, maar ook beelden en schilderijen) zouden worden geplunderd. Toen bedachten ze dat een stichting met museum misschien de boel wel zou kunnen bewaren voor de generaties na hen en dat bleek correct! je loopt dus door de geschiedenis heen, van de steentijd via de bronstijd naar de ijzertijd. Daarna zagen we de opgravingen van begraafplaatsen, stukjes kerk (een beeld, een houtsnijwerk, een tegeltje) en mooie schilderijen. Het is een voormalig bisschoppelijk paleis, dus er waren een paar mooie originele kamers, maar er was ook een porseleintentoonstelling, er waren stukken kant (geweven stof) en nog veel meer. Als je een regenachtig uur in Bayeux onder een dak wil doorbrengen dan kan dat hier. Je vermaakt je wel.



Na dat uur waren we klaar met Bayeux. We liepen rustig terug naar de auto, kochten bij de Carrefour City een afbakpizza en een afbakfoccacia (mijn ogen zijn altijd groter dan mijn maag) en reden terug naar onze B&B met keuken. Daar lagen we weer lekker op de bank te chillen, aten we samen de afbakpizza (en de focaccia deed ik ook in de oven, want die konden we de volgende dag als lunch meenemen) en een toetje van gisteren. We kletsten nog wat met de buren en vertrokken naar boven.

Maandag 21 juli

JAAAAA! Ik wilde altijd al naar le Mont Saint Michel en nu was het dan zover. We reden door de regen richting de berg in het water en toen we op een paar kilometer afstand waren, trok het helemaal open. We stopten dus niet bij de Action om paraplu's te kopen, maar reden door naar de parkeerplaats. Daar begon het te miezeren. Ik had goede research gedaan, vond ik, over de afstand van de parkeerplaats tot de berg, ik had twee kaartjes gekocht voor een rondleiding door de kamers waar je normaal niet naar binnen mag, ik wist dat de Rue Grande heel druk en duur was en dat je daar eigenlijk niet naar toe wil, maar bij dat onderzoek had ik geen rekening gehouden met rotweer. Ongelofelijk vies miezerweer. We liepen naar het informatiecentrum en daar waren inderdaad ook paraplu's te koop, maar geen normale paraplu's. Deze kostten € 160 per stuk. Werkelijk waar, geen grapje. Er was iemand die er voor mijn neus eentje kocht! Maar wij niet. We konden niet meer terug naar de Action, want dan zouden we te laat komen voor onze rondleiding. We hebben even overlegd: hoe nat word je van een kwartier of langer in de regen staan en daarna in zo'n bus en dan nog een stukje lopen? Hoe nat word je van helemaal lopen (35 minuten)? We kozen voor het laatste.

Het uitzicht vanaf de loopbrug is al prachtig. Ik ben niet per se een Disneyfan, maar dit is oud en echt en bijna ongeloofwaardig en dat maakt het supergaaf. Vies weer, maar toch gewoon lachen op de foto, want het is leuk om hier te zijn. We waren al behoorlijk nat toen we aankwamen, maar tijdens de wandeling omhoog (ga via links en niet rechts meteen door de Rue Grande, want die is vol met toeristen en dan loop je niet, maar sjok je) kregen we echt een harde bui. Nat tot op de bh en ik kon mijn haar uitknijpen, dat zegt waarschijnlijk genoeg.

We hadden om 11 uur een rondleiding geboekt van 2 uur langs plekken die je normaal niet mag bezoeken en de gids deed het heel leuk. Soms was hij moeilijk te verstaan, die Fransoos met zijn accent in het Engels, maar hij maakte grapjes tijdens zijn geschiedenisles, hij wilde alle vragen beantwoorden en herhalen als het niet goed te verstaan was. Je moest een blauwe sticker op je kleding, maar die viel er door de natte stof zo weer vanaf. Daarom maar in mijn hand geplakt, zoals Timo voordeed. De abdij is al erg oud en de bouwstijlen lopen dus ook door elkaar. Het was interessant om de verhalen daarbij te horen en de legendes over de hoofdpersonen. Ondertussen waren er delen van de abdij en cryptes waar het heel koud was, waardoor ik bibberde in mijn natte kleren, maar er waren ook plekken die droog en goed van temperatuur waren, waardoor ik warempel een beetje opdroogde. Het was mooi en superdruk. Soms merkten we dat niet, omdat ons groepje van een stuk of vijftien in een aparte ruimte was, met die gids, maar als je door de publieke plekken moest lopen, stond je gewoon in de rij om een trapje op te gaan. Ik ben eigenlijk niet zo'n fan van portretmodus bij foto's, maar een abdij krijg je er anders gewoon niet leuk op. De maan die je ziet was onderdeel van een kunstproject.

Na de rondleiding hadden we trek en we aten buiten op een soort galerij van de abdij in de zon een deel onze meegebrachte broodjes en de focaccia op. Je moest betalen voor de entree van de abdij, dus we moesten even overleggen of we nog terug wilden om die 'openbare' plekken waar we met de gids doorheen waren gelopen nog eens goed te bekijken. We besloten van niet. We hadden binnen genoeg gezien. Hieronder een paar foto's van de mensenrijen: de Mont Saint Michel is na de Eiffeltoren en Versailles de derde grootste toeristische trekpleister van heel Frankrijk. Jaarlijks meer dan 3½ miljoen bezoekers, dus zeker in het hoogseizoen is het druk. Buiten droogden de windenergie en zonne-energie onze kleren, want inmiddels was het opgeklaard, dus we wilden eigenlijk niet terug naar binnen. We liepen daarom een beetje rond door de kleine straatjes op die gave rots en keken naar het wad, waar ook nog een ander rotseilandje naar boven stak. Er waren kleine steegjes, er was een superdrukke hoofdstraat en er was nog een kerkje dat lekker warm was door alle kaarsjes, maar uiteindelijk is het uitzicht vanaf de brug naar de Mont toch gaver dan vanaf de Mont naar het wad of de brug.

Daarom liepen we terug en zochten via GoogleMaps nog een mooi zeezichtpunt voor onderweg. In de praktijk bleek dat wat tegen te vallen, maar via de Lidl kwamen we uiteindelijk met wraps, sla-salade en pastasalade terug in de B&B. Het is hier zo afgelegen en de restaurants openen vaak pas om 19:00 uur, waardoor we nu al drie avonden in de gezamenlijke ruimte van de B&B eten, een beetje kletsen met de andere gasten, het nieuws en de socials bijhouden, douchen en gaan slapen. Morgen naar huis. Of onderweg nog overnachten?

Dinsdag 22 juli

Ik kon me niet herinneren dat we ooit op een dag meer dan acht uur hadden gereden, dus het leek mij een goed idee om halverwege de terugrit te slapen bij Lille in de buurt, maar Timo wilde in een keer doorrijden. We besloten dat we het ter plekke zouden kiezen. We aten op tijd, pakten de auto in en vertrokken om tien uur. Op een halfuurtje file bij Brussel en een beetje drukte bij Antwerpen na was het een prima rit. We aten om kwart voor één een broodje: Timo nam de croissant en cake van die ochtend, meegenomen in aluminiumfolie en ik nam bij een tankstation een Amerikaanse hotdog. Lekker hartig. Timo heeft de hele vakantie gereden, maar dat kun je bij zo'n terugweg niet verwachten, dus na de pauze stapte ik achter het stuur en dat ging eigenlijk best lekker. Er was een plek waar ik moest afslaan en me vergiste, om op een verdrijvingsvlak terecht te komen en naar een vrachtwagen met flitsende koplampen excuses te roepen, maar verder ging het best redelijk. Om een uur of drie hebben we nog (moeilijk om van de snelweg af te komen en een afgelegen struik te vinden) een plaspauze gehouden. Daarna om vijf uur tanken in België en om half zeven aten we bij Loetje Breda een biefstukje en een kipsaté. Daarna reed het allemaal lekker door en waren we iets over negen uur thuis.

Conclusie: Normandië is mooi! Moet je ook eens gaan bekijken.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heb je vragen of vond je het verslag leuk om te lezen? Stuur me dan een mailtje (klik hier) waarin je aangeeft dat je het verhaal van  Normandië 2025 hebt gelezen.