Curaçao 2019
 

Mijn vriendinnen hebben de neiging om de wereld in te trekken naar paradijselijke oorden. Simone woont nog steeds in Costa Rica (zie reisverslagen uit 2004, 2006 en 2010) en Mariska is naar Curaçao vertrokken! Omdat Timo ging skiën, ben ik in mijn eentje bij haar op bezoek geweest. Ik ben slechts van vrijdagavond tot woensdagmiddag op het eiland geweest. Het was kort maar krachtig en prachtig. In dit reisverslag vertel ik weer wat ik heb gedaan, wat ik ervan vond en wat het kostte. Op Curaçao betaal je met Antilliaanse guldens (NAfl = Nederlandse Antillen Florijnen), maar ik heb alles omgerekend naar euro's om het overzichtelijk te houden. De omrekenkoers is grofweg: één euro = twee gulden.
Alle onderstreepte woorden zijn een linkje naar een andere pagina.


Alvast een paar weetjes over het eiland:
* Het waait altijd en meestal hard, soms héél hard.
* Als er regen of bewolking is, duurt dat daarom niet lang.
* 's Avonds is het best lekker fris.
* Je zou denken dat er geen muggen zijn, wegens gebrek aan zoetwater, toch zijn ze er in groten getale.
* Het is een droog eiland, dus stoffig.
* Het kraanwater is lekker!



Het plan ontstond in december 2018. KLM vliegt rechtstreeks vanaf Amsterdam naar Curaçao en ik zag een ticket voor € 635. Toen ik aan het boeken was, bleek dat zelfs KLM hier geen koffer meer bij rekent. Voor € 80 kon ik er een koffer bij boeken. Ik wilde cadeaus meenemen, dus mijn ticket kostte € 715.

Voorbereiding
Ik heb me voorbereid door het internet af te struinen en natuurlijk kocht ik een boekje voor € 11,99 en een landkaart voor € 8,95. Als je erop klikt, kom je op Bol.com en dan kun je ze zelf ook kopen. Het boekje van de ANWB was goed, want het gaf veel informatie, maar slechts de eerste 60 bladzijdes gaan over Curaçao, de rest over Aruba en Bonaire. Alsof 'de meeste mensen' gaan eilandhoppen. Vreemd. De uitneembare kaart die erin zit, vond ik niet gedetailleerd genoeg, daarom kocht ik een losse plattegrond erbij.

   

ED-kaart
Het kan zijn dat ik niet goed heb opgelet, maar volgens mij schrijft níemand op internet over het (gratis) immigratieformulier dat je moet invullen als je naar Curaçao gaat. Ik heb wel 3 e-mails van de KLM gehad, maar geen met een lekker grote rode knipperende button om je hiervoor te waarschuwen. Dat was wel fijn geweest, maar nu heeft Mariska me gelukkig gewaarschuwd en hiermee probeer ik jullie ook te waarschuwen.

Voor de USA heb je een betaald ESTA-formulier nodig, hier heb je een gratis zusje ervan. Het heet
Embarkation Card, oftewel ED-kaart en als je dit formulier thuis op de computer alvast invult, krijg je een pdf in je e-mail die je moet printen en meenemen zodat je op Curaçao een lange rij kunt omzeilen. De reizigers in die rij hebben namelijk in het vliegtuig handmatig dat formulier moeten invullen en het duurt even om hun gegevens in te voeren.



Auto huren
Het is een klein eiland; van west naar oost hemelsbreed nog geen zestig kilometer. Mijn eerste idee was om lekker te gaan fietsen, maar het is er zeer heuvelachtig, omdat het oorspronkelijk vulkanisch gesteente is. Dat zie je niet op GoogleStreetView; daar lijkt alles plat. Verder zijn de wegen soms erg slecht (grote gaten), is het vroeg donker en zijn de straten slecht verlicht buiten de bebouwde kom. Er lopen veel zwerfhonden rond die je ook echt kunnen aanvallen als je pech hebt en het is natuurlijk gewoon veel te heet. Als je dus het eiland wilt verkennen, is een auto een must.
Ik heb via een vriendin van Mariska een appartement met auto gehuurd in de wijk Santa Catharina. Het is wel wat ver weg van de wijk Steenrijk waar Mariska en Jamie wonen, maar ik vond het goed te doen. De kleine witte autootjes zijn in het algemeen huurauto's. Het zijn meestal automaten (houd daar vast rekening mee) en tanken gaat anders dan in Nederland: je geeft eerst je geld af aan een afgesloten balie, je tankt en je haalt daarna je wisselgeld op. Of je geeft gewoon 25 gulden en je tankt dat helemaal op, zodat je geen wisselgeld krijgt.



Vrijdag 15 februari
Om zeven uur bracht Timo me naar het station, waar ik toevallig een collega tegen het lijf liep die naar Den Haag moet waar ze een scholingsdag had. Gezellig samen gereisd. Om 9:00 uur was ik op Schiphol. Ik had een uurtje extra genomen, voor als er iets met de trein zou zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Op Schiphol was het helemaal niet druk, dus kon ik meteen mijn koffer inchecken. Ik liep maar meteen door naar de marechaussee en ook hier kon ik meteen doorlopen: schoenen uit, zelf door de scanner en mijn rugzakje door het röntgenapparaat. Ik vroeg om een stempel bij de paspoortcontrole en die kreeg ik.

Nu had ik 4 uur te overbruggen en wat bleek? Dat ging hartstikke makkelijk op Schiphol! De leukste plek heette Holland Boulevard. Er waren heerlijke banken met lekker veel stopcontacten om je telefoon op te laden, er zijn megagrote knuffels, er stond zo'n publieke pianovleugel, er was een bibliotheek, er hingen echte schilderijen uit het Rijksmuseum, er was (nep)groen, er waren eettentjes, er was een speeltuin en een massagesalon. Dit alles bij het ontspannende stemgeluid dat je waarschuwde waar je loopt: 'Mind your step'. Wil je ook naar Holland Boulevard om te wachten? Volg dan de borden naar T6. Op andere plekken werd namelijk juist gewerkt om het mooier te maken met als gevolg dat het nu een lelijke bouwput was. Ik kocht als lunch een heerlijk warm broodje gebakken ei met bacon en een grote koek. € 10,50 (Echt? Ja.)










30 uur voor het vliegen kun je al online inchecken en een stoel kiezen. Ik reisde alleen, dus ik had wat meer keuze dan anderen. Het vliegtuig was gróót!
Een Boeing 747 waarbij stoel 21A geen extra kosten had, maar er zit niemand voor je omdat je bij de ingang zit en je stoel kan wél naar achteren. Topplek. Het was een dagvlucht, dus ik heb het e-mailtje over de films die worden getoond van te voren goed doorgelezen. Ik heb gekeken naar: A Simple Favor, The Conductor, The Equalizer 2 en Alpha. Timo heeft ooit een Bose hoofdtelefoon met geluidsreductie gekocht. Duur, maar het is een geweldige aankoop. Het suizende geluid van de vliegtuigmotoren wordt vrijwel volledig weggemaakt (vraag me niet hoe, het is een soort magie) en je kunt lekker ontspannen. Ook zonder muziek of filmgeluid is het véél stiller als je deze koptelefoon aanzet. Ik mocht hem mee en ik was er heel blij mee tijdens de films.



Bij aankomst op Curaçao (vliegveld Hato) om een uur of zes 's avonds gingen alleen de business class-passagiers voor mij de deur uit: daarna was ik de eerste! Zodra we bij de paspoortcontrole kwamen, moesten we ook de ED-card afgeven. Mijn printje zorgde ervoor dat ik zelfs de passagiers van de business class voorbij liep! Wel jammer dat de douanier me geen stempel wilde geven: dat kon pas bij vertrek, zei hij. Ik was de eerste bij de bagageband en mijn koffer zat ook nog eens bij de eerste tien. Zwevend kwam ik in de aankomsthal en daar was ze dan: mijn lieve beste vriendinnetje. Ze nam me mee naar de auto en we reden via een rondje Willemstad naar haar huis met de ramen open. De wind was lauw en dat was heerlijk. We reden naar haar appartement zodat ik de cadeautjes uit mijn koffer meteen kon geven. Na een paar uur kletsen was ik óp en bracht ze me naar mijn slaapplaats in Santa Catharina. Alles zag er goed uit. Ik heb mijn fototoestelaccu in de lader gedaan en mijn telefoon ook, daarna ging ik even koud douchen en slapen om ± 22:00 uur.


Hier gebruiken ze wat ze hebben: een stopcontact? Maakt niet uit welke stekkers erin kunnen; ze gebruiken alles door elkaar en dan een wereldstekker erbij.

Zaterdag 16 februari
Ik heb van te voren nieuwe zonnebrandspray gekocht bij het Kruidvat. Dat smeerde deze ochtend na het douchen ontzettend vet uit en het bleek dan ook
voor je haar (?!) te zijn. Dat had ik niet gezien. Dan maar weer opnieuw onder de douche om het eraf te wassen.
Om me welkom te heten had Mariska lekker een tas vol ontbijtspullen meegegeven. Ik hoefde dus niet zelf naar de winkel. Na het ontbijt heb ik Waze aangezet om bij een bank te komen. Ik pinde € 500 en daarvoor moest ik € 5 aan kosten betalen. Vervolgens reed ik door naar een supermarkt om daar een 'chippie' (7-daagse simkaart voor toeristen) te kopen. Ik had mezelf voorbereid en gezocht naar
een 7-daagse databundel. Volgens iemand op internet kon je die overal kopen, bij supermarkten en tankstations. Nou, niet dus. Dat ene uur dat ik rondreed om te zoeken naar een winkel die simkaartjes verkocht, heeft me € 26 gekost voor internet in het buitenland. Later is Jamie met me meegereden naar de Digicelwinkel aan het het Bríonplein om een simkaart te halen. Die kostte me voor de hele week slechts € 32,50! Er zat ook een minimarket naast waar ik een nieuw potje zonnebrandcrème kocht voor € 6,25. Ik kwam er pas op de laatste dag achter dat het gemaakt was in 2016 en houdbaar tot 2019. Vandaar dat mijn onderarmen toch verbrand zijn tijdens rijden in de auto met de ramen open.

De rest van de dag gingen we naar
Daaibooi. De stranden hebben hier allemaal een eigen naam, zodat je ze goed uit elkaar kan houden. Mariska had intussen boodschappen gedaan en het was een heerlijke middag: gesnorkeld, gekletst, domino gespeeld, gebarbecued, foto's gemaakt...
De '
full-face-mask' is een nieuwe trend op snorkelgebied. Je hebt je hele gezicht bedekt, ze zijn lekker passend op je gezicht en je krijgt dus zeker geen water in je neus of mond. Nadeel (vond ik) het ademen gaat door een filter met nippeltje en dat zorgt ervoor dat je minder frisse lucht binnen krijgt. Ik werd daardoor sneller buiten adem met het masker op dan met mijn eigen duikbril met losse snorkel voor in je mond.









Op de terugweg reden we nog langs de Saliña Sint Marie, dat is een laagwater zoutpan bij Sint Willibrordus waar flamingo's te zien zijn. We hadden geluk!



Aan het eind van de dag was er nog een feestje bij Zanzibar. Daar kwamen ook een paar vriendinnen van Mariska. Ik wist niet goed wat ik me erbij moest voorstellen, maar het is eigenlijk gewoon een kroeg/discotheek zonder dak op het strand. Er was een bandje dat live popmuziek maakte en in hun pauzes draaide er een dj. Het was gezellig. De muziek stond hárd en de bar werd goed bezocht. Voor een flesje bier (Amstel Bright is hier razendpopulair) en een blikje cassis betaalde ik € 6. Voor het naar huis rijden heb ik bij
Van der Tweel een grote anderhalve liter fles water en een grote appel gekocht, zodat ik genoeg water bij me had op de wandeling van zondagochtend. Het kraanwater op Curaçao is heel lekker, maar ik had alleen een Dopper van een halve liter bij me en dat vond ik te weinig. Doppers zijn overigens superhandig, want je vult ze met water tot op het vliegveld, dan drink/giet je hem leeg voor de marechaussee, je vult hem daarna weer en je mag hem zo meenemen als handbagage het vliegtuig in. 

                             

Weetjes:
* Je moet meestal koud douchen, tenzij ze een elektrische verwarmer hebben.
* Het is een rotseiland, dus graven is moeilijk. Elektra en internet gaan bovengronds en ook de doden worden bovengronds begraven. De waterleiding gaat volgens mij onder het asfalt door.
* Het asfalt wordt niet goed onderhouden: er zitten grote gaten in de weg.
* Er ligt op het hele eiland veel afval, ondanks beleid van overheid om alles gratis op te halen.
* Er zijn ook veel honden. Een groot deel is gewoon huisdier, maar er zijn ook veel zwerfhonden.

Zondag 17 februari
Het is een prachtig eiland om te bewandelen en er zijn ook veel wandelpaden te vinden. Wel een beetje heet, maar dat mag de pret niet drukken. Om niet meteen in mijn eentje te verdwalen had ik me opgegeven voor een georganiseerde wandeling met gids John Dohlen. Dat kun jij ook doen op deze website. Ik keek gewoon of er toevallig een wandeling gepland was tijdens mijn reis en kwam terecht op de zondag: Vaersenbaai/Kokomo beach naar Boko Sami / St Michiel baai en terug. Toen ik me aangemeld had, kreeg ik een duidelijke instructiemail met daarin de aanbeveling om een lange broek en dichte schoenen te dragen. Achteraf gezien vond ik de lange broek niet nodig, want het pad was keurig vrijgemaakt van takjes en ik heb nergens met mijn broek langsgeschuurd. Er waren genoeg mensen met korte broek. Als je op GoogleMaps kijkt, kun je de route van de heenweg zelfs best goed zien. Hij loopt eerst langs het water, daarna er iets vanaf. De terugweg gaat grotendeels zonder pad, langs geelgeschilderde herkenningsstenen. Ik stond op om vijf uur, vertrok om zes uur en was een half uur te vroeg... Waze denkt dat je op Curaçao overal 45km/u moet rijden, maar een groot deel van de route vanaf St. Catharina is 80 km/u. Omdat het in Europa 5 uur later is, belde ik even met het thuisfront en dat was een fijn begin van de dag.

* Wandelkilometers: 5,7
* Vertrek: 7 uur
* Duur: 3 uur
* Kosten: € 7,50







Ik heb een Marie Pampoen-vrucht gezien en flamingo's en een paar grote roofvolgels die Warawara worden genoemd maar eigenlijk Kuifcaracara heten. Het was trouwens een 'pittige' wandeling en hij zou 'niet geschikt zijn voor kinderen'. Tot mijn grote verbazing liepen er vijf kinderen van tussen de 8 en 11 jaar mee. Beetje jammer, maar uiteindenlijk liepen ze beter/sneller dan de oudsten... John Dohmen heeft met zo'n professionele camera allemaal foto's gemaakt die je hier kunt zien en daar sta ik dan ook bij op! Ik heb zelf foto's gemaakt met mijn oranje waterdichte Panasonic Lumix DMC-FT1 en ik doe altijd mijn best om er zo min mogelijk mensen op te krijgen, maar om een goede indruk te krijgen van zo'n wandeling met een groep zijn de foto's van John eigenlijk beter, omdat je ons ziet klauteren. Het was grotendeels bewolkt. Dat is misschien jammer als je op het strand wil liggen bakken of als je wilt snorkelen, maar voor een wandeling is dat héérlijk.









Op de foto hierboven zie je kleine slakkenhuisjes. Die liggen óveral in de natuur. Echt overal. Ik dacht dus: degene die op de grond liggen zijn dood en degene aan de plantjes vast, leven nog. Ik neem er straks een paar mee naar huis. Toen vertelde John dat een andere wandelaar dat ook had gedaan en dat ze in haar appartement op het nachtkastje lagen. De volgende dag waren ze allemaal ergens anders... Ook in de doodlijkende schelpjes kan dus nog een slakje zitten! Ik heb er daarom maar geen meegenomen.

Na zo'n warme wandeling is het wel fijn om de lange broek weer uit te doen. Het strand Vaersenbaai heeft een andere naam gekregen en heet nu Kokomo. Ik denk dat het was om de boel nieuw leven in te blazen en de naam Kokomo heeft toch iets tropisch. Je mag er alleen bijna niks. Je mag geen eigen eten of drinken meenemen, geen muziek aan, geen eigen stoeltjes bij je hebben, etc. Ik heb mijn broodje daarom opgegeten in de auto op de parkeerplaats en daarna heb ik mijn zwemtas meegenomen en ben ik naar het strand gelopen. Het werkt hier als volgt: je gaat op een strandbed liggen en op een gegeven moment komt er iemand om daarvoor de huur te innen. Een bedje kost in het algemeen € 5 voor een dag. En als je maar een uurtje blijft, is dat een duur uurtje. Toch gooi ik mijn handdoek op een bedje en niet op de grond. Ik wil in de schaduw en niet op de steentjes liggen. Heerlijk gesnorkeld. Toen ik een leuke foto wilde maken op de steiger met de zelfontspanner (10 seconden, rennen!), kwam er een Nederlandse dame met een gigantisch groot fototoestel om haar nek die me vroeg of zij ze even zou maken. Ja graag!




Er kwam in dat uur niemand om geld vragen bij mijn bedje. Na een douche ben ik weer in de auto gestapt. Onderweg waren er al veel houtje-touwtjetribunes opgebouwd, maar op sommige plekken stonden ook gewoon alleen stoelen en banken, want er komen veel carnavalsoptochten aan en ieder weekend is er weer feest! Ik rijd naar Mariska en we hangen een paar uur rond op haar balkon voordat we naar het centrum van de stad gaan. Eigenlijk bestaat half Curaçao uit Willemstad; de namen die je verder ziet zijn de wijken, zoals Punda, Schaarloo, Otrobanda, Jan Thiel, Pietermaai, Steenrijk en Marie Pampoen. Als je op de plattegrond hieronder klikt, krijg je een duidelijker beeld.



De volgende alinea is puur gebaseerd op welk gevoel ik kreeg tijdens mijn vijfdaagse bezoek, de dingen die ik hoorde en zag. Op Curaçao is weinig gevoel van saamhorigheid als het gaat om onderhoud van huizen, straten en wijken. Het voelt alsof men weinig trots is op het land. Om ervoor te zorgen dat mensen in het centrum weer trots worden op hun straten, worden kunstenaars ingeschakeld om muurschilderingen te maken. Mariska en ik parkeerden op het Wilhelminaplein (gratis op zondag), liepen samen door Punda en deden daarna met een georganiseerde wandeling in Otrobanda mee: de Artwalk door Avantia Damberg, een van de kunstenaars. Het kostte ons €7,50 pp en een vriendin van Mariska liep ook mee. De opbrengst gaat weer naar de kunstenaars die weer verderwerken in de wijk! Hieronder slechts een selectie van de prachtige kunst in Punda en Otrobanda die ik gezien heb in deze week.



Na de wandeling van twee uur eindigden we bij de Sint Annabaai. Dat is de waterweg richting de raffinaderij Isla die nogal in het nieuws is deze dagen. De Pontjesbrug was even weggedraaid omdat er een groot containerschip langs voer. Die passen wel onder de Koningin Julianabrug door, want die brug is gewoon bizar hoog. Op deze plek waaierde de wandelgroep van wel 25 personen uit elkaar en omdat het juist tijd was voor avondeten gingen we met zijn drietjes lekker dineren op een terras bovenop de stadsmuur Waterbogen bij Dal Toro. Met uitzicht op de nachtelijke zee aten we pizza en lasagne voor € 15 pp en de drankjes kostten € 2,50.
Bij thuiskomst zag ik een kakkerlak achter mijn spiegel verdwijnen. Oké, ik wéét dat overal in Nederland spinnen zijn; zo lang ik ze niet zie, kan ik daar prima mee leven. Oké, ik werd even herinnerd aan het feit dat hier overal kakkerlakken kunnen zijn, maar zo lang ik ze niet zie, kan ik er prima mee leven. Nu zag ik er toen ik doorliep naar de woonkamer een grote op de muur en toen ik iets uit mijn koffer pakte, friemelde er eentje tussen mijn kleren! Gatver. Na veel gedoe heb ik hem met een houten pollepel uit de koffer kunnen wippen en onder een glas gevangen. Ik wist dat ze niet doodgetrapt moesten worden in verband met eitjes. Ik heb de eigenaar geappt en die kwam de volgende dag om ze dood te spuiten met gif. Toen ik er geen meer zag, heb ik mijn bed gecontroleerd en ben ik gewoon gaan slapen. Dat ging eigenlijk prima.



Maandag 18 februari
Hier in Nederland ben ik wel eens op zoek geweest naar vrijwilligerswerk waarbij je niet volgens vaste afspraak hoeft te komen opdagen, maar wat eigenlijk altijd kan als je eens een uurtje over hebt. Dat is er niet, omdat mensen in Nederland gewoon graag op je kunnen rekenen en dus vaste afspraken willen maken. Wat wél altijd kan (als je zin hebt) is zwerfafval opruimen. Dat heb ik in en rondom mijn woonplaats wel gedaan, dus ik was eigenlijk van plan om dat ook op Curaçao een uurtje te doen. Gewoon iets aardigs doen voor de plek waar je vakantie viert. Ik wilde alleen wel weten of ik dat gevulde vuilniszakje dan ook ergens kwijt kon, daarom mailde ik met Alex van Eck die ooit Curaçao wilde opruimen. Hij schreef terug dat er meer ligt dan ik zou aankunnen. Dat was waar. Ik ben er niet eens aan begonnen.

In voorbereiding op mijn reis ben ik op Google Streetview gaan 'rondrijden' over het eiland om te zien waar ik wel en niet zou kunnen komen met een normaal autootje. Ik zou geen fourwheeldrive krijgen, dus de wegen moesten wel begaanbaar zijn. Toen ik dat deed, zag ik op een bepaalde plek ongelofelijk veel afval langs de kant van de weg liggen. Ik wilde zien of dat nog steeds zo was. Ik stapte in de auto voor mijn route.

Hieronder staan de foto's die ik zag op Streetview en de foto's die ik zelf heb gemaakt. Volgens Streetview is de Google-auto daar rondgereden in januari 2018. Iets meer dan een jaar later waren er bordjes geplaatst met de vraag of men er alstublieft géén afval wil storten, maar daarbij lag gewoon allemaal nieuw afval.


Streetviewfoto. Locatie hier te vinden.

 

Eigen foto's




Het is dus op sómmige plaatsen op Curaçao een grote bende. Dat is vreemd, want inwoners kunnen hun afval gratis laten ophalen. De foto's hierboven zijn van een onbewoonde straat richting de noordkust. Hier wordt dus echt gedumpt. Het is niet overal zo, maar als je er op internet naar gaat zoeken, kom je op verschillende initiatieven om ook het plastic zwerfafval dat een groot probleem is aan te pakken.
- Golf van plastic afval aangepakt op Curaçao
- Niemand is verantwoordelijk voor afval in zee rondom Curaçao
- Een schoner Curaçao; opgeruimd staat netjes

Verder is er nogal een contrast tussen de nette huizen die onderhouden worden en de verloederde huizen waar aan de buitenkant weinig moois aan is. Het lijkt soms alsof het ze gewoon niet kan schelen, maar als je artikelen leest over de stroom aan migranten door het conflict in Venezuela en de armoede op het eiland, kan het ook daardoor komen.



Zo. Dat was mijn betoog over het afval en verloedering. Nu weer verder naar wat er allemaal TOF is aan dit heerlijke eiland. Ik reed dus naar het noorden en daar is de kust lekker ruig. De golven beuken tegen de lavarotsen. Iets verderop zit Boko Kanoa, een natuurlijk gevormde baai, waardoor hier echt een rustig strandje is ontstaan.

Bij Subway kocht ik een footlong bruin broodje met bacon, mosterd en lekker veel groente voor € 8. Ik liet hem doorsnijden en inpakken. Daarna ging ik tanken voor een tientje en reed ik door naar Fort Beekenburg. Dit eiland heeft natuurlijk een akelige geschiedenis als doorvoerhaven voor slaven die vanuit Afrika naar Midden- en Zuid-Amerika werden gebracht. Het eiland is ook vaak opnieuw veroverd door andere landen. Het ingepikt van de oorspronkelijke bewoners en sindsdien in handen geweest van Spanjaarden, Fransen, Engelsen en natuurlijk de Nederlanders. Al die aanvallen en invallen zorgden ervoor dat het eiland versterkt werd met forten, zoals Fort Amsterdam en Fort Beekenburg. Ik parkeerde de auto bij het fort en liep lekker struinend naar boven. Mooie plaatjes kun je hier schieten en je kunt ook fijn je broodje alvast half opeten met mooi uitzicht op zee.  



De Kabrietenberg staat op GoogleMaps niet helemaal goed aangegeven. Het is de heuvel die je hieronder op de sattelietfoto ziet omcirkeld. Ik had gezien dat er een kronkelpaadje naar de top liep, dus dat wilde ik beklimmen. Ik had inmiddels die groepswandeling gedaan, waardoor ik vond dat ik dit wel alleen kon doen. Met een rugzak met anderhalve liter water, een half broodje, zonnebrandcrème, telefoon met locatie aan, powerbank, fototoestel, omslagdoek en een pet op mijn kop vond ik dat ik goed voorbereid was voor de tocht. HA, die duurde slechts 20 minuutjes naar boven. Het was een prima route om te lopen, zo lang je stevige schoenen aan hebt (dat kunnen ook stevige sandalen zijn). Ik had een korte broek aan en ik ben niet geprikt door de vele cactussen of pica's/pika's (struiken met zulke scherpe stekels dat ze door je schoenzolen heen prikken als je pech hebt). De route was niet aangegeven met geelgeschilderde stenen zoals gisteren, maar op sommige plekken was het echt een paadje en op andere plekken kon je gewoon zien dat de lavasteen praktisch vrijgemaakt was van vegetatie. Het uitzicht was tof en ik was in 10 minuten weer terug bij de auto die ik had geparkeerd in de bocht van de straat, bij het kruisje.









Na zo'n lange wandeling had ik wel zin om te zwemmen. In de buurt van de Kabrietenberg zie je bordjes over de Directeursbaai. Ik ben ernaartoe gereden, maar er was amper schaduw, dus daar wilde ik niet liggen. Bij Tugboat moet ergens onder water een gezonken schip liggen dat een kunstmatig rif vormt waar veel vissen bij zwemmen. Dat is dan leuk om te zien terwijl je duikt of snorkelt. Ik ging naar Tugboatbeach, daar was een strandtentje dat er heel leuk uitzag. Er lagen katten te slapen op een bankje, er was een duikschool naast waar een instructeur les gaf aan een groepje verveelde Amerikanen, de aankleding was leuk met de drijfhoutenbordjes, vissersnetten en gezellig meubilair. Ik nam een ligbedje voor € 2,50, ik dronk mijn water, ik at mijn broodje, ik liet mijn tas in goed vertrouwen achter onder mijn bedje, tussen andere toeristen en ik nam een duik. Het wrak bleek veel te ver weg te liggen voor mij: ik ben geen fantastische zwemmer. Geen probleem: het water was helder en ook zonder scheepswrak was het vlakbij het strand al prachtig om hier te snorkelen. Wat ik vervelend vond, was het gigántische olieboorschip dat er direct naast lag en het constante bromgeluid (boven water) dat het pompen opleverde. Ik ben na het snorkelen niet lang gebleven.



Toen ik wegging was het half drie en ik had om half zes met Mariska afgesproken. De tussenliggende tijd had ik dus over om nog allemaal andere dingen te bekijken. Op mijn lijstje stonden nog: gekleurde huisjes, de ronde markt, de Handelskade, de drijvende markt, Plasa Bieu en een begraafplaats. Rijdend richting het centrum kwam ik gekleurde huisjes tegen. Ik stopte om een foto te maken en ernaast bleek een begraafplaats te liggen! Wat een deceptie. Ik dacht dat de doden met respect werden behandeld, maar deze begraafplaats werd niet onderhouden. De graven zijn allemaal in en soort 'doosjes' bovengronds, omdat ze de harde lavasteen niet wegbikken. In één van de 'doosjes' was het deurtje open en toen ik naar binnenkeek om te zien hoeveel ruimte er dan is voor een kist, zag ik een stuk of tien vuilniszakken... Tja.



Ik parkeerde later midden in het centrum op het Wilhelminaplein: gisteren op zondag was parkeren gratis, maar nu kostte het een gulden (dus € 0,50) per uur tot 18:00 uur. Ik ging lekker rondwandelen en foto's maken. De ronde markt had op de begane grond vooral kraampjes voor toeristen, op de bovenste verdieping waren de restaurants die normaal in Plasa Bieu ondergebracht zijn; dat gebouw werd gerestaureerd. Op de volgende foto zie je de marktkraampjes van de drijvende markt. De kraampjes zelf staan op de kade, maar de bootjes die de verse groente en fruit aanleveren uit Venezuela, liggen er direct achter. Bij de McDonald's kocht ik een softijsje voor € 1,15.





Jamie is kok en hij was gevraagd om de leerlingkoks te komen jureren bij de Hotel Academy. Het eten dat dan gemaakt wordt, wordt gecontroleerd op basistechnieken en als de koks het goed genoeg doen, krijgen ze hun diploma/certificaat van niveau 2 of niveau 3. Natuurlijk moet het niet alleen geproefd en beoordeeld worden, maar ook opgediend en geserveerd worden. Daar heb je dan gasten voor nodig en Mariska en ik mochten met zijn tweetjes komen eten. Het was véél en het smaakte goed: aardappelsalade met sla, soep, gebraden kip met aardappeltjes en boontjes en als toetje een geconfijte peer, ijs, vanillesaus en slagroom. We hoefden alleen de drankjes te betalen: € 5,- Na het eten heb ik Mariska naar huis gebracht en ben ik zelf naar huis gereden. Ik zag geen kakkerlakken meer. 's Nachts heeft het eventjes geregend en de honden uit de buurt blaften een tijdje.

Dinsdag 19 februari
Vandaag gingen we met zijn tweetjes op pad: een roadtrip langs de stranden van de westkust. We reden via de Weg naar Westpunt naar Playa Grandi, Grote Knip, een uitzichtpunt tussendoor, Kleine Knip, Playa Lagun, Santa Martha en Cas Abao. Vanuit daar gingen we uiteindelijk weer naar huis.
Om 8:30 uur was ik bij Mariska, maar er kwam een fikse bui over, dus we vertrokken pas om negen uur. We kochten bananen en broodjes bij de Dande Supermarkt voor € 3,75 en reden naar Playa Grandi. Hier kun je zwemmen tussen de schildpadden. Dit was misschien wel het mooiste dat ik gezien heb tijdens die vijf dagen: schildpadden zijn zo gracieus en majestueus, dat ik er op dat moment erg van baalde dat Timo er niet bij was. Het was superdruk op het strand en we betaalden voor twee ligbedjes in de schaduw € 10. Mariska bleef bij de spullen en ik ging het water in. Wat een ervaring! Kom je ooit op Curaçao, ga dan daarheen! Echt de moeite waard. Niet erover nadenken dat je tussen het slachtafval van vissen zwemt, niet erover nadenken dat je tussen tientallen andere mensen snorkelt, gewoon naar beneden kijken en genieten.








Na het snorkelavontuur reden we door naar Grote Knip: een mooie baai waar je foto's van kunt maken vanaf een uitzichtpunt dat mooi afgebakend is door een muurtje. Het was niet al te lekker weer (beetje miezerregen komt steeds over) dus we reden door, via een uitzichtpuntje even naar Kleine Knip (ook een mooie baai) en vervolgens naar een uitzichtpunt bij Santa Martha. Jamie werkt bij Avila en dat hotel heeft nu ook een vervallen bedrijf gekocht op een prachtige locatie. Tenslotte stopten we bij Cas Abao dat de reputatie heeft een tropisch bountystrand te zijn en dat was wel waar, ja. Het water was blauw, het strand was wit, de bedjes hadden van die parasolletjes gemaakt van palmbladeren... Mooi hoor! Als je met de auto het terrein op wilde, moest je € 5,- betalen en de bedjes waren zoals bijna overal ook € 5,- per stuk. Daar kregen we wel een bonnetje bij waarmee je één minuut kon douchen met kraanwater. We bleven een tijdje hier op het strand liggen en hebben nog fijn kunnen kletsen. Daarna gingen we boodschappen doen, toen Jamie thuiskwam heeft hij heerlijke nasi voor ons gemaakt en nadat ik heb geholpen met afwassen, ben ik naar 'huis' gereden.


Grote Knip (links) en een uitzichtpunt tussen Grote en Kleine Knip (rechts)


Playa Lagun (links) en een uitzichtpunt bij Santa Martha (rechts)




Cas Abao vanuit het water en vanaf het strand

Woensdag 20 februari
Deze morgen was ik vroeg wakker. Ik heb mijn koffer volledig uitgepakt en weer ingepakt (controle op kakkerlakken), mijn rugzak klaargezet als handbagage en ik reed nog één keer naar het centrum om Mariska op te halen. We gingen lekker wat drinken en snoepen (verse jus en een gebakje) bij het leuke koffietentje Wandu in het centrum en daarna bracht ik Mariska naar haar werk.
Ik kon haar met droge ogen achterlaten, omdat ik weet dat zij en Jamie het heel goed hebben samen. Ik reed via een tankstation (€ 14) terug naar mijn appartement, werd door de zoon van de eigenaars naar het vliegveld gebracht, was keurig op tijd en alles ging voorspoedig. De nachtvlucht was verschrikkelijk: ik had gehoopt om lekker te kunnen slapen, maar door een luidruchtig kind en een moeilijke medepassagier heb ik nauwelijks geslapen. Op donderdag kwam ik om 7 uur 's ochtends aan op Schiphol, om kwart voor tien was ik thuis. Om de jetlag te verminderen ben ik de hele dag wakker gebleven en de nacht erop heb ik 11 uur geslapen. Ik ben blij dat ik niet de hele week ben gegaan, want dan was ik nu nog niet terug in mijn Nederlandse ritme.

Lieve Mariska en Jamie, bedankt voor jullie vriendelijke ontvangst en gastvrijheid. Heel leuk om jullie samen te zien en de volgende keer dat ik kom, neem ik Timo mee. Ik hoop wel dat de rest van mijn vriendinnen gewoon in Nederland blijft wonen☺.

 


Dan nu nog wat extra weetjes over Curaçao, met foto's erbij. Er zijn veel zwerfhonden en -katten. Ik heb ook een dode hond op de foto gezet tussen afvalzakken in de berm, maar dat leek me geen geschikt plaatje voor deze site.






Er zijn letters zoals I-AMsterdam en niemand maakt zich druk over het feit dat dushi 'schatje' betekent.



Er zijn leguanen, kippen, vogels, vissen, schildpadden, gekko's en hagedissen.



 
Conclusie: Curaçao is leuk. Moet je ook eens gaan bekijken.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heb je vragen of vond je het verslag leuk om te lezen? Laat dan alsjeblieft een berichtje achter in mijn gastenboek, waarin je aangeeft dat je het verhaal van Curaçao 2019 hebt gelezen.